Daj mi rękę!
Daj rękę.
- Mowiłeś przecież, że już cię nie boli. - Uciska mnie ten gorset.
Bez fiszbinow? Mało szykowny.
Lekarze w policji nie mają wyczucia stylu.
Tak czy inaczej, jutro koniec.
Koniec czego?
Zdejmują mi gorset.
Jutro będę się mogł podrapać.
Wyrzucę tę wstrętną laskę przez okno. Będę wolny.
Midge, sądzisz, że wielu mężczyzn nosi gorsety?
- Więcej niż myślisz. - Naprawdę?
Wiesz to z doświadczenia czy...
Proszę.
- Co będzie pojutrze? - Co masz na myśli?
Co masz zamiar robić po odejściu z policji?
- Masz mi to za złe? - Nie. To twoje życie.
To ty byłeś tym młodym, zdolnym prawnikiem,
ktory postanowił zostać szefem policji.
- Musiałem odejść. - Dlaczego?
Z powodu lęku wysokości.
Budzę się w nocy i widzę, jak ten człowiek spada...
i probuję podać mu rękę...
- To nie była twoja wina. - Wszyscy mi to mowią.
- Johnny, lekarze wyjaśnili ci... - Wiem, wiem.
Cierpię na akrofobię. Mam zawroty głowy i mroczki.
I musiałem to odkryć w takiej właśnie chwili.
Nic z tym nie można zrobić. I nikogo nie można winić. Więc czemu chcesz odejść?
Według ciebie mam siedzieć za biurkiem?
- Tam jest twoje miejsce. - A co z moją akrofobią?
Przypuśćmy, że siadam sobie na krześle, przy biurku.
Spada mi ołowek,
pochylam się, by go podnieść i proszę, dopada mnie moja akrofobia.
Co masz zamiar zrobić?
Przez jakiś czas nic.
Nie zapominaj, że jestem niezależny finansowo.
Całkiem niezależny.
Dlaczego nie wyjedziesz na jakiś czas?
Żeby zapomnieć? Midge, nie musisz mi matkować.
Nie zwariuję.
- Miałeś zawroty głowy w tym tygodniu? - Mam zawrot głowy w tej chwili.
Midge, ta muzyka. Nie uważasz, że jest trochę...
Co to za urządzenie?
Biustonosz.
Znasz się na tych sprawach. Jesteś dużym chłopcem.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Nowy model. Rewolucyjne rozwiązanie.
Bez ramiączek i paska z tyłu, a rezultaty takie same jak przy tradycyjnym.
Działa na zasadzie mostu wspornikowego.
Doprawdy?
Zaprojektował go inżynier lotnictwa.
Pracował nad tym w wolnym czasie.
Takie hobby.
Coś w rodzaju "zrob to sam".
Jak twoje sprawy osobiste, Midge?
Ciekawy łańcuch skojarzeń.
Więc?
Normalnie.
Nie zamierzasz wyjść za mąż?
Wiesz, że dla mnie istnieje tylko jeden mężczyzna.
Masz na myśli mnie. Kiedyś się nawet zaręczyliśmy, prawda?
- Na całe trzy tygodnie. - Piękne studenckie czasy.
Ale to ty zerwałaś zaręczyny, pamiętasz?
Jestem wciąż do dyspozycji.
Midge, pamiętasz tego faceta z college'u, Gavina Elstera?
- Gavina Elstera? - Tak, dziwne nazwisko.
Powinnam? Nie pamiętam.
Zadzwonił do mnie dzisiaj. Zniknął w czasie wojny.
Słyszałem, że był na wschodnim wybrzeżu. Chyba wrocił.
- Numer z dzielnicy Mission. - Tam jest siedlisko włoczęgow, prawda?
Możliwe.
Pewnie jest bezrobotny i chce cię naciągnąć na drinka.
Ja też jestem bezrobotny. Postawię mu drinka i opowiem o swoich kłopotach.
Nie dziś. Może ty poszłabyś ze mną na piwo?
Przykro mi. Mam pracę.
Dobrze, więc pojdę do domu.
Co miałaś na myśli mowiąc, że nic z tym nie można zrobić?
Z czym?
Z akrofobią.
Pytałam mojego lekarza.
Być może pomogłby podobny wstrząs emocjonalny, ale nie ma pewności.
Nie zamierzasz sprawdzić tego, skacząc jeszcze raz z dachu?
- Może mi się uda to pokonać. - Jak?
Mam teorię.
Myślę, że mogę przyzwyczaić się do wysokości stopniowo,
krok po kroku, rozumiesz?
Pokażę ci, co mam na myśli.
Pokażę ci.
- Zacznijmy od tego. - Od tego?
Chyba nie chcesz, żebym zaczął od mostu Golden Gate?
Popatrz.
W gorę, w doł.
- Żartujesz. Poczekaj. - To proste.
- Masz. - Grzeczna dziewczynka.
Sprobuję na tym. Postaw tutaj.
Dobra, pierwszy stopień.
Teraz stopień numer dwa.
Stopień numer dwa.
Proszę.
Widzisz? W gorę, w doł...
Natychmiast idę kupić sobie porządną drabinę.
- Teraz ostrożnie. - Dobra, idziemy.
Żadnego problemu.
Bułka z masłem. W gorę, w doł.
W gorę, w doł.
Jak to się stało, że zająłeś się budową statkow?
Ożeniłem się.
Interesujące.
Mowiąc szczerze, mnie to nudzi.
Nie musisz zarabiać tym na życie.
Nie, ale czuję się odpowiedzialny.
Wszyscy z rodziny mojej żony umarli.
Ktoś musi się zajmować jej interesami.
Wspolnik jej ojca prowadzi stocznię na wschodnim wybrzeżu, w Baltimore.
A ja zdecydowałem się wrocić, żeby przejąć sprawy tutaj.
- Zawsze mi się tu podobało. - Kiedy wrociłeś?
Prawie rok temu.
Podoba ci się?
San Francisco zmieniło się.
Znika to wszystko, co mnie fascynuje w tym mieście.
Jak na przykład to.
Chciałbym żyć w tamtym czasie.
Kolory, emocje, władza.
Wolność.
Nie powinieneś usiąść?
Nie, wszystko w porządku.
Czytałem o tobie w gazecie. Przykro mi. Odszedłeś z policji.
- Czy to trwały uraz? - Nie.
Po prostu nie mogę wchodzić po stromych schodach lub wspinać się...
wysoko, na przykład do baru na szczycie wieżowca.
Ale w tym mieście jest mnostwo barow na parterze.
Napijesz się czegoś teraz?
Nie, dziękuję.
Za wcześnie dla mnie.
To obgadaliśmy wszystko, prawda?
Nie ożeniłem się, nie spotykam się z kolegami z college'u.
Ja jestem detektywem na rencie, a ty siedzisz w interesach stoczniowych.
O co ci chodzi, Gavin?
Zaprosiłem cię, Scottie, wiedząc, że odszedłeś z policji,
ale zastanawiałem się, czy nie zgodziłbyś się wykonać dla mnie pewnej pracy.
Chcę, żebyś śledził moją żonę.
Nie, nie o to chodzi. Jesteśmy szczęśliwym małżeństwem.
- Więc... - Boję się, że grozi jej niebezpieczeństwo.
- Z czyjej strony? - Kogoś, kto nie żyje.
Scottie, czy ty wierzysz, że ktoś z przeszłości,
ktoś, kto nie żyje, może wrocić, by nawiedzać osobę żyjącą?
Nie.
Co ty na to, jeśli ci powiem, że zdarzyło się to mojej żonie?
Powiedziałbym, żebyś zaprowadził ją do psychiatry, psychologa,
albo do neurologa... Albo po prostu do lekarza rodzinnego.
I zarządziłbym też badanie dla ciebie.
W takim razie nie możesz mi pomoc. Straciłeś przeze mnie czas.
Dziękuję, że wpadłeś.
Nie chciałem być nieuprzejmy.
Nie, wiem, że to brzmi idiotycznie.
A ty wciąż jesteś starym upartym Scotem.
Zawsze taki byłeś. Sądzisz, że zmyślam?
Nie.
Nie zmyślam. Nie potrafiłbym nawet.
Ona mowi coś do mnie.
Nagle milknie.
Oczy tracą wyraz i stają się zamglone.
Jest gdzie indziej, z dala ode mnie, obca.
Wołam ją, a ona mnie nawet nie słyszy.
Potem wraca, z ciężkim westchnieniem.
Patrzy na mnie przytomnie. Nie wie nawet, że jej nie było.
Nie potrafi powiedzieć, gdzie i kiedy była.
Jak często się to zdarza?
W ostatnich tygodniach coraz częściej.
I wędruje gdzieś. Bog wie gdzie.
Poszedłem za nią ktoregoś dnia.
Patrzyłem, jak wychodzi z domu, wydawała mi się obca.
Nawet jej krok był inny.
Wsiadła do samochodu...
i pojechała do parku Golden Gate, osiem kilometrow.
Usiadła nad jeziorem...
i patrzyła na kolumny na drugim brzegu.
Wiesz, Wrota Przeszłości.
Siedziała tam długo, nie poruszając się.
Musiałem iść do biura.
Gdy wrociłem do domu wieczorem, spytałem, co robiła w ciągu dnia.
Powiedziała, że była w parku Golden Gate...
i siedziała nad jeziorem, to wszystko.
No i?
Licznik w jej samochodzie pokazywał, że zrobiła 150 km.
Gdzie była?
Muszę wiedzieć, dokąd ona jeździ i co robi,
zanim wezwę lekarzy.
- Rozmawiałeś z lekarzami? - Tak, ale ostrożnie.
Chcę wiedzieć coś więcej, zanim zdecyduję się na opiekę medyczną.
Polecę ci prywatną firmę detektywistyczną.
- Dobrzy, odpowiedzialni chłopcy. - Chcę, żebyś to był ty.
Ja się tym nie zajmuję.
Potrzebuję przyjaciela, kogoś, komu mogę ufać.
Jestem przerażony.
Jestem na rencie. Nie chcę się mieszać w ten przeklęty interes.
Idziemy do opery na premierę dziś wieczorem.
Najpierw idziemy na kolację do Erniego.
U Erniego.
CARLOTTA VALDES 3 grudnia 1831 - 5 marca 1857
Przepraszam, chciałem o coś zapytać. Tam, gdzie siedzi ta pani.
Kim jest kobieta na obrazie?
To Carlotta. Znajdzie pan w katalogu. Portret Carlotty.
- Mogę to zatrzymać? - Tak.
Tak?
Czym mogę służyć?
- Pani prowadzi ten hotel? - Tak.
Powie mi pani, kto zajmuje pokoj na drugim piętrze,
ten narożny, tutaj?
Obawiam się, że nie możemy udzielać informacji tego rodzaju.
Zapewniamy dyskrecję naszym klientom.
I wydaje mi się, że byłoby to niezgodne z prawem.
Oczywiście nie sądzę, żeby ktoremuś z naszych gości zależało...
Zrobiła coś złego?
Proszę mi odpowiedzieć.
- Nie wyobrażam sobie, by taka słodka... - Jak się nazywa?
- Panienka Valdés. Hiszpanka. - Carlotta Valdés?
Tak.
Ładne nazwisko, prawda? Obce, ale ładne.
Od jak dawna zajmuje ten pokoj?
Mijają dwa tygodnie. Jutro powinna zapłacić.
Czy ona tu nocuje?
Nie, przychodzi tylko posiedzieć dwa, trzy razy w tygodniu.
Ja o nic nie pytam, jeśli goście nie sprawiają kłopotow.
Gdy zejdzie, proszę jej nie mowić, że tu byłem.
Dziś jej tu nie ma.
Widziałem, jak wchodziła pięć minut temu.
Dziś jej tu nie było. Widziałabym ją.
Cały czas tu jestem, smaruję oliwką moje drzewka kauczukowe.
I proszę.
Widzi pan. Wisi jej klucz.
- Zechce pani wejść i sprawdzić? - Do jej pokoju?
- Tak. - Oczywiście, jeśli pan nalega.
- Ale wydaje mi się to śmieszne. - Dziękuję.
Panie detektywie?
Może pan przyjść zobaczyć?
- Jej samochod zniknął. - Jaki samochod?
Midge,
znasz jakiegoś eksperta od historii San Francisco?
Tak właśnie należy witać kobietę.
Żadnych tam: "Cześć, pięknie wyglądasz."
Po prostu: "Znasz jakiegoś eksperta od historii..."
- Napijesz się czegoś? - Nie, dziękuję.
No więc? Znasz przecież wszystkich.
Profesor Saunders z Berkeley.
Nie, nie chodzi mi o taką historię.
Mam na myśli małe sprawy, ludzi, o ktorych nikt nigdy nie słyszał.
Chodzi ci o dobre, stare czasy bohemy w San Francisco?
Opowieści o tym, kto zabił kogo na Embarcadero...
- w sierpniu 1879? - Właśnie.
- Pop Leibel. - Kto?
Pop Leibel. Właściciel księgarni Argosy.
Czego chcesz się dowiedzieć?
Kto zabił kogo na Embarcadero w sierpniu 1879.
Poczekaj. Przecież nie jesteś już detektywem. O co chodzi?
- Znasz go dobrze? - Kogo?
- Popa Leibela. - Jasne.
Chodź. Przedstawisz mnie.
- Zakładaj kapelusz. - Nie potrzebuję kapelusza.
Johnny, o co chodzi?
Poczekaj.
KSlĘGARNIA ARGOSY
Tak, pamiętam.
Carlotta.
Piękna Carlotta.
Smutna Carlotta.
Co ma wspolnego stary dom na rogu ulic Eddy i Gough...
z Carlottą Valdés?
Należał do niej. Został dla niej zbudowany wiele lat temu.
- Przez kogo? - Przez...
Nie. Nie pamiętam, jak się nazywał.
Bogaty człowiek. Ważny.
- Papierosa? - Nie, dziękuję.
- Dla pani? - Nie, dziękuję.
Dość banalna historia.
Przyjechała z prowincji i zatrzymała się w południowej części miasta.
Z jakiejś osady misyjnej.
Młoda. Bardzo młoda.
Ten mężczyzna zobaczył ją w kabarecie, gdzie śpiewała i tańczyła,
zabrał ją...
i zbudował dla niej wielki dom w dzielnicy Western Addition.
No i...
było też dziecko.
Tak. Dziecko.
Nie potrafię powiedzieć, ile czasu minęło,
ani jak długo byli szczęśliwi,
ale potem on ją porzucił.
Nie miał innych dzieci. Jego żona nie miała dzieci.
Więc zatrzymał dziecko, a ją porzucił.
Wiecie, mężczyzna w tamtych czasach mogł tak postąpić.
Miał władzę i wolność.
A ona stała się smutną Carlottą.
Sama w wielkim domu,
sama spacerowała po ulicach,
w ubraniach coraz bardziej zniszczonych, brudnych, połatanych.
I szalona Carlotta,
ktora zatrzymywała ludzi na ulicy i pytała:
"Gdzie jest moje dziecko?
"Widzieliście moje dziecko?"
- Biedna. - I umarła.
- Umarła. - Jak?
Samobojstwo.
Wiele jest takich historii.
- Dziękujemy bardzo. - Nie ma za co.
- Dziękuję. Do widzenia. - Do widzenia.
Poczekaj! Do widzenia, Pop. Dzięki.
- Dobra, Johnny-O, teraz zapłata. - Za co?
- Za to, że cię tu przyprowadziłam. Powiedz. - Nie mam nic do powiedzenia.
- Powiesz albo wsadzą cię znow w gorset. - Daj spokoj. Zawiozę cię do domu.
- Nie powiedziałeś mi wszystkiego. - Musi ci wystarczyć.
- Kim jest ten facet i kim jest jego żona? - Wysiadaj. Mam robotę.
Wiem. Ten, ktory dzwonił. Twoj kumpel z college'u, Elster.
Midge, wysiądź, proszę.
I uważasz, że piękna, szalona Carlotta wrociła z zaświatow...
i wcieliła się w żonę Elstera.
Johnny, doprawdy. Daj spokoj.
Nie powiedziałem ci, co ja myślę, powiedziałem, co on myśli.
- Co ty myślisz? - Ja...
- Jest ładna? - Carlotta?
Nie Carlotta. Żona Elstera.
Tak. Sądzę, że uznałabyś ją za...
Przyjrzę się portretowi. Do widzenia.
- Midge... - Do widzenia!
Dobra robota, Scottie. Jesteś fachowcem.
- To Carlotta Valdés. - Tak.
Nie powiedziałeś mi wszystkiego.
- Nie wiedziałem, dokąd cię zaprowadzi. - Ale wiedziałeś o tym.
Zauważyłeś jej fryzurę? Jest jeszcze coś.
Moja żona, Madeleine, ma trochę biżuterii, ktora należała do Carlotty.
Odziedziczyła ją.
Nigdy jej nie nosiła. Zbyt staroświecka.
Do niedawna.
Teraz, kiedy jest sama, wyjmuje ją, ogląda,
przekłada delikatnie, z ciekawością...
zakłada ją i przygląda się sobie w lustrze,
a potem odchodzi do tego innego świata, staje się kimś innym.
Kim była Carlotta Valdés? Babką twojej żony?
Prababką.
Dziecko, ktore jej odebrano,
ktorego strata doprowadziła ją do szaleństwa, to była babka Madeleine.
A hotel McKittrick to dom Carlotty Valdés.
To chyba wszystko tłumaczy.
Nietrudno wpaść w obsesję, kiedy ma się taką historię w rodzinie.
Ona nigdy nie słyszała o Carlotcie Valdés.
Nie zna grobu u misjonarek Matki Boskiej Bolesnej?
Ani tego domu na ulicy Eddy?
Portretu w Pałacu Legii Honorowej?
- Niczego. - Kiedy chodzi w te miejsca...
Nie jest moją żoną.
Jak to się stało, że ty to wszystko wiesz, a ona nie?
Większość powiedziała mi jej matka, przed śmiercią.
Reszty dowiedziałem się sam.
- Dlaczego nie powiedziała swojej corce? - Naturalny lęk.
Jej babka zwariowała i odebrała sobie życie.
W żyłach Madeleine płynie jej krew.
Muszę się napić.
Tak?
Nie, wszystko w porządku.
Zadzwonię do ciebie poźniej.
Tak.
Dobrze się pani czuje?
Przyda się pani.
Proszę się ogrzać przy ogniu.
Co ja tu robię?
Co się stało?
Wpadła pani do wody w Zatoce San Francisco.
Probowałem wysuszyć pani włosy.
Pani rzeczy są w kuchni. Powinny być suche za parę minut.
Proszę usiąść przy ogniu.
Dam pani poduszki.
Proszę.
Napije się pani kawy?
Dobrze pani zrobi. A może czego mocniejszego?
Wpadłam do zatoki i pan mnie wyłowił?
Tak.
- Dziękuję. - Nie pamięta pani?
Nie...
Pamięta pani, gdzie była?
Tak. Oczywiście, że pamiętam.
Musiałam się źle poczuć i zemdlałam.
Gdzie pani była?
Przy starym garnizonie.
Oczywiście, że pamiętam. Często tam chodzę.
Dlaczego? Dlaczego pani tam chodzi?
Lubię to miejsce. Tam jest pięknie.
Zwłaszcza o zachodzie.
Dziękuję, że rozpalił pan ogień.
Gdzie była pani wcześniej?
- Kiedy? - Dziś po południu.
Spacerowałam.
Wiem, ale gdzie? Gdzie była pani tuż przed?
W centrum, na zakupach.
Proszę, kawa dobrze pani zrobi.
Chyba jeszcze nie wystygła.
Zadaje pan bardzo bezpośrednie pytania.
Przepraszam. Nie chciałem być niegrzeczny.
Nie był pan. Tylko bezpośredni.
A co pan robił przy starym garnizonie?
Spacerowałem.
- Też pan lubi to miejsce? - Tak.
A gdzie był pan wcześniej?
W Pałacu Legii Honorowej, w galerii sztuki.
Piękne miejsce, prawda?
Nigdy nie byłam w środku, ale z zewnątrz wygląda uroczo.
Miałam szczęście, że akurat tam był pan na spacerze.
Dziękuję.
Sprawiłam panu ogromny kłopot.
Nie, nieprawda.
Kiedy...
Miałam szpilki we włosach.
Szpilki. Są tam. Zaraz je pani przyniosę.
I torebkę, bardzo proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie powinien był pan mnie tu przywozić.
Nie wiem, gdzie pani mieszka.
Mogł pan sprawdzić w moim samochodzie. Nie wiedział pan, ktory samochod, tak?
To wiedziałem. Zaparkowałem tutaj, przed domem.
Nie wiedziałem, czy chce pani znaleźć się w domu w tym stanie.
Miał pan rację.
Cieszę się, że nie zawiozł mnie pan do domu. Nie poznałabym pana.
Dziękuję. Ale jeszcze się nie znamy.
- Nazywam się Madeleine Elster. - Ja jestem John Ferguson.
Dobre, mocne nazwisko. Przyjaciele nazywają pana John czy Jack?
Większość John.
Starzy przyjaciele nazywają mnie John. Znajomi, Scottie.
Będę pana nazywać pan Ferguson.
O rany, nie.
Po tym, co wydarzyło się dziś po południu, mogłaby mnie pani nazywać Scottie.
Albo nawet John.
Wolę Johna.
Dobrze, to załatwiliśmy. Czym się zajmujesz, John?
Spaceruję.
To dobre zajęcie. I mieszkasz tu sam?
- Nie powinno się mieszkać samemu. - Niektorzy to wolą.
To niedobre.
Jestem mężatką, wiesz.
Powiesz mi coś? Czy to już ci się kiedyś zdarzyło?
Co?
Że wpadłaś do zatoki.
Nie, nigdy wcześniej.
Kiedy byłam mała, pływałam na łodce i zdarzało mi się wpaść do jeziora.
Raz nawet wpadłam do rzeki, kiedy skakałam z kamienia na kamień.
Ale nigdy wcześniej nie wpadłam do Zatoki San Francisco.
A ty?
Nie, dla mnie to też pierwszy raz.
Doleję ci kawy.
- Halo? - Co się dzieje? Nie ma jej jeszcze w domu.
Wszystko dobrze. Jest tutaj. Niedługo ją odwiozę.
- Co się stalo? - Skoczyła do zatoki.
- Halo? - Nic jej się nie stalo?
Nie, wszystko dobrze. Nie martw się.
Ale ona nie wie. Rozumiesz?
Nie wie, co się stało.
Scottie, Madeleine ma 26 lat.
Carlotta Valdés popelnila samobójstwo w wieku 26 lat.
Poczekaj chwilę, Gavin.
No dobra, Johnny-O. To był duch?
Fajnie było?
To do mnie ten list?
- Tak. Dzień dobry. - Dzień dobry.
Martwiłem się o ciebie wczoraj. Nie powinnaś była tak uciec.
Poczułam się tak głupio.
Chciałem cię odwieźć do domu. Jak się czujesz?
Znakomicie. Nie odczuwam żadnych skutkow.
Przypominam sobie tylko, że woda była zimna.
- Prawda. - To okropne, co zrobiłam.
Ty byłeś bardzo uprzejmy.
To formalny liścik z podziękowaniem i ogromnymi przeprosinami.
- Nie masz za co przepraszać. - Mam.
To musiało być dla ciebie okropnie kłopotliwe.
Ależ nie. Było mi miło...
z tobą rozmawiać.
Mnie rownież.
Odbiorę pocztę.
- Napijesz się kawy? - Nie, dziękuję.
Nie mogłam wysłać pocztą, bo nie znałam adresu. Ale pamiętałam drogę.
Pamiętałam tę wieżę. Zaprowadziła mnie do ciebie.
Po raz pierwszy cieszę się, że ją postawili.
- Też mam taką nadzieję. - Jaką?
- Że się spotkamy. - Właśnie się spotkaliśmy.
Do widzenia.
Dokąd jedziesz?
Nie wiem.
- Na zakupy? - Nie.
Masz coś do załatwienia?
Miałam zamiar pospacerować bez celu.
Ja też miałem taki zamiar.
Prawda. Zapomniałam. To twoje zajęcie.
Nie sądzisz, że szkoda, byśmy...
Spacerowali osobno?
Tylko pojedynczo można spacerować bez celu.
We dwojkę zawsze się dokądś zmierza.
To niekoniecznie jest prawda.
- Zostawiłeś otwarte drzwi. - Zaraz wracam.
Ile mają lat?
Jakieś 2000 albo więcej.
- Wieczne drzewa. - Tak.
- Nigdy tu nie byłaś? - Nie.
O czym myślisz?
O wszystkich ludziach, ktorzy urodzili się i umarli,
podczas gdy te drzewa żyły.
Nazywają się Sequoia sempervirens. "Wiecznie zielone, wiecznie żywe."
- Nie lubię ich. - Dlaczego?
Wiem, że muszę umrzeć.
Tu jest przekroj jednego z najstarszych drzew, ktore zostało ścięte.
BIAŁE OBRĘCZE OZNACZAJĄ SZEROKOŚĆ PNIA
W MOMENCIE WYDARZEŃ HISTORYCZNYCH
1215 WIELKA KARTA SWOBÓD
1066 BITWA POD HASTINGS
909 n.e.
1492 ODKRYCIE AMERYKI
1776 DEKLARACJA NIEPODLEGŁOŚCI
1930 ŚClĘCIE DRZEWA
Gdzieś tu się urodziłam,
a tu umarłam.
Dla ciebie to tylko chwila.
Nie zauważyłaś nawet.
Madeleine.
Madeleine, gdzie jesteś?
- Tutaj, z tobą. - Gdzie?
- Wysokie drzewa... - Byłaś tu kiedyś?
- Tak. - Kiedy?
Kiedy się urodziłaś?
- Dawno temu. - Gdzie?
Kiedy? Powiedz mi.
- Madeleine, powiedz mi. - Nie!
- Dokąd odchodzisz? Co cię zabiera? - Nie mogę ci powiedzieć.
Kiedy skoczyłaś do zatoki, nie wiedziałaś, gdzie jesteś.
- Nie skoczyłam. Powiedziałeś, że wpadłam. - Dlaczego skoczyłaś?
- Nie mogę ci powiedzieć. - Co ci kazało skoczyć?
- Proszę. - Co?
Błagam, nie proś mnie.
Zabierz mnie stąd.
Zawieźć cię do domu?
Do światła.
Obiecaj, że nie będziesz mnie więcej pytał. Obiecaj mi.
Dlaczego biegłeś?
Bo jestem za ciebie odpowiedzialny.
Chińczycy wierzą, że jeśli ocaliłeś komuś życie,
jesteś za nie odpowiedzialny, więc czuję się zobowiązany.
Muszę wiedzieć.
Sama wiem tak mało.
Wydaje mi się, że idę długim korytarzem,
w ktorym kiedyś były lustra. Wiszą tam jeszcze fragmenty tych luster.
A kiedy dochodzę do końca tego korytarza,
widzę ciemność.
I wiem, że jeśli wejdę w tę ciemność,
umrę.
Nigdy nie doszłam do końca. Zawsze udaje mi się zawrocić.
- Poza jednym razem. - Wczoraj?
I nie wiedziałaś, co się stało, dopoki nie obudziłaś się u mnie.
Nie wiedziałaś, gdzie byłaś.
Ale pamiętasz jakieś szczegoły, te fragmenty luster.
- Niewyraźnie. - Co pamiętasz?
Pokoj,
w ktorym siedzę sama.
- Zawsze sama. - Co jeszcze?
- Grob. - Gdzie?
Nie wiem. Grob jest otwarty,
a ja stoję przy kamieniu i zaglądam do środka.
- To mój grob. - Skąd wiesz?
- Wiem. - Jest nazwisko na kamieniu?
Nie.
To nowy grob i jakby na mnie czekał.
Co jeszcze?
Myślę, że ta część to sen.
Widzę wieżę i dzwon i ogrod na dole.
To może być Hiszpania,
jakaś hiszpańska wioska.
A potem wszystko znika.
A portret?
- Czy widzisz portret? - Nie.
Gdybym tylko znalazł klucz do tego, początek,
i poskładał to razem...
Mogłbyś wyjaśnić i po wszystkim?
Jest wyjaśnienie.
Jestem szalona. To by wszystko wyjaśniło, prawda?
Madeleine!
Scottie!
Nie jestem szalona! Nie jestem! Nie chcę umrzeć.
Ktoś we mnie mowi mi, że muszę umrzeć.
Scottie, nie pozwol mi odejść.
Jestem tu. Trzymam cię.
Tak się boję.
Nie zostawiaj mnie.
- Zostań ze mną. - Na zawsze.
- Cześć, Johnny. - Cześć.
- Dostałeś moją wiadomość? - Tak, oczywiście.
Przygotuję ci drinka.
Od kiedy to zostawiasz facetom liściki pod drzwiami?
Odkąd nie mogę się z nimi skontaktować telefonicznie.
Jak na faceta, ktory nie ma co robić, jesteś bardzo zajęty.
Gdzie się ostatnio podziewałeś?
Spacerowałem.
- Gdzie? - Tu i tam.
Skąd ta gwałtowna potrzeba zobaczenia się ze mną?
Napisałam tylko: "Gdzie jesteś?"
Nie wydaje mi się to szczegolnie gwałtowne.
Wyczułem drobny podtekst.
Pomyślałam, że jeśli postawię ci drinka i przygotuję kolację,
z wdzięczności zabierzesz mnie do kina.
Wydaje się sprawiedliwe. O czym będziemy rozmawiać przy kolacji?
O tym i o tamtym.
O tym, co robię?
Jeśli chcesz.
Nie będziemy poruszać tematow, na ktore nie masz ochoty.
Naturalnie.
Co robisz?
Spaceruję.
Co ty porabiasz? Dziękuję.
Świetnie się bawię.
- Wrociłam do mego ukochanego malarstwa. - Cieszę się.
Zawsze twierdziłem, że tracisz czas, zajmując się bielizną.
To mi daje zarobek. A malowanie sprawia mi frajdę.
Co to jest? Martwa natura?
Nie, niezupełnie.
Chcesz zobaczyć?
Myślałam, żeby ci go podarować.
To nie jest zabawne, Midge.
Myślałam...
Umowimy się do kina innym razem.
Marjorie Wood, ty kretynko!
Idiotko!
Jesteś głupia!
Madeleine! Co się stało?
Powinnam była zadzwonić, ale chciałam cię zobaczyć, być z tobą.
- Dlaczego? Co się stało? - Miałam ten sen.
- Znow mi się to śniło. - Wszystko będzie dobrze.
Już dobrze. Naleję ci brandy.
Wypij.
Jak lekarstwo.
No już.
To tylko sen. Obudziłaś się. Nic ci się nie stało.
Opowiesz mi?
Znowu była ta wieża, dzwon i ta hiszpańska wioska.
- No i? - Po raz pierwszy wszystko tak wyraźne.
Opowiedz.
Wiejski placyk i skwer, drzewa,
klasztor i kościoł bielone wapnem.
Po drugiej stronie skweru był duży, drewniany dom...
z werandą i balkonem nad małym ogrodkiem.
Obok była stajnia, a w niej powozy ustawione w rzędzie.
Dalej.
Na drugim końcu był kamienny, biały dom,
i śliczne drzewko orzechowe na rogu.
I drewniany hotel w starym kalifornijskim stylu?
I bar, ciemny, z niskim sufitem i wiszącymi lampami olejowymi?
- Tak. - To wszystko istnieje.
To nie sen.
Byłaś tam kiedyś. Widziałaś to.
Nie.
Jakieś 160 km od San Francisco jest stara, hiszpańska osada misyjna.
Nazywa się San Juan Bautista i została zachowana...
w kształcie sprzed 100 lat, jako skansen.
Zastanow się, kochanie. Pomyśl.
- Byłaś tam kiedyś. Widziałaś to. - Nigdy tam nie byłam.
- O co chodzi? Nigdy tam nie byłam. - Pomyśl.
Co ci się dalej śniło? Co cię tak przestraszyło?
Stałam tam sama na skwerze, szukając czegoś,
a potem zaczęłam iść w stronę kościoła.
Zrobiło się ciemno i byłam sama w tej ciemności,
ktora mnie wciągała. Chciałam się obudzić.
Wszystko będzie dobrze.
Teraz wiem na tyle dużo, żeby coś moc zrobić.
Pojedziemy do tej osady dziś po południu.
Gdy tam będziesz, przypomni ci się, kiedy to widziałaś.
Skończy się twoj sen. To go zniszczy, obiecuję.
Dobrze?
- Chodź. Zawiozę cię do domu. - Nie. Nie trzeba.
Przyjdź tu koło południa.
MISJA - SAN JUAN BAUTISTA
STAJNIE
Madeleine, gdzie jesteś?
- Tutaj, z tobą. - I to wszystko istnieje naprawdę!
To nie sen o miejscu sprzed 100 lat,
sprzed roku, czy sześciu miesięcy, czy kiedy ty tu byłaś.
Madeleine, przypomnij sobie, kiedy tu byłaś.
Wtedy było tu mniej powozow.
W boksach były konie,
jeden kasztanek, dwa kare i jeden siwy.
To było nasze ulubione miejsce,
ale nie wolno nam było się tu bawić.
Siostra Teresa na nas krzyczała.
Popatrz. Tu jest twoj siwek.
Co prawda bez pomocy nie jest w stanie wyjść ze stajni, ale...
Widzisz? Na wszystko jest odpowiedź.
Madeleine. Sprobuj.
Zrob to dla mnie.
- Kocham cię, Madeleine. - Ja też cię kocham.
- Za poźno. Jest za poźno. - Nie. Jesteśmy razem.
Nie, jest za poźno. Muszę coś zrobić.
Nie. Nic nie musisz robić.
Nic nie musisz robić.
Jesteś sobą. Jesteś ze mną bezpieczna.
Nie. Jest za poźno.
To niesprawiedliwe. Jest za poźno. To nie tak miało być.
Musiało tak być. Zakochaliśmy się. Tylko to się liczy.
- Puść mnie, proszę! - Posłuchaj.
- Wierzysz, że cię kocham? - Tak.
I jeśli mnie stracisz, wiedz,
że cię kochałam i że chciałam cię kochać dalej.
Nie stracę cię.
- Pozwol mi iść do kościoła, samej. - Dlaczego?
Madeleine!
Pan Elster, obawiając się o stan psychiczny swojej żony,
podjął działania i by zapobiec niebezpieczeństwu,
zwrocił się o pomoc do pana Fergusona.
Jak słyszeliście pan Elster był gotow...
umieścić swoją żonę w szpitalu,
gdzie jej zdrowiem psychicznym zajęliby się specjaliści.
Pan Ferguson, jako były detektyw, wydawał się...
właściwą osobą do roli stroża i opiekuna.
Jak wiecie, był to zły wybor.
Jednakże, zgodzicie się, że w tej sytuacji nie można obwiniać męża.
Opoźnił oddanie swojej żony pod opiekę medyczną,
pragnąc zdobyć informacje dotyczące jej zachowania.
Informacji tych miał dostarczyć pan Ferguson.
Powziął wszelkie działania, by ochronić swoją żonę.
Nie mogł przewidzieć, że choroba pana Fergusona,
jego lęk wysokości,
uczyni go bezsilnym w decydującym momencie.
Jeśli chodzi o pana Fergusona,
słyszeliście zeznanie jego byłego zwierzchnika,
kapitana Hansena z San Francisco,
dotyczące charakteru i umiejętności wyżej wymienionego.
Opinia pana Hansena jest wręcz entuzjastyczna.
Fakt, że już raz, w podobnych okolicznościach,
pan Ferguson nie zapobiegł śmierci kolegi,
kapitan Hansen określił jako "nieszczęśliwy wypadek".
Oczywiście panu Fergusonowi należą się gratulacje...
za to, że raz ocalił życie tej kobiecie,
kiedy w napadzie choroby rzuciła się do zatoki.
Szkoda, że znając jej skłonności samobojcze,
nie podjął wysiłku, gdy nastąpił kolejny kryzys.
Ale nie możemy tu sądzić braku inicjatywy ze strony pana Fergusona.
Nie zrobił nic,
a prawo niewiele mowi na temat zaniechania.
Rownież jego dziwne zachowanie po wypadku...
nie powinno mieć wpływu na wasz werdykt.
Nie pozostał na miejscu tragedii. Odjechał.
Utrzymuje, że nic nie pamięta i nie wie, co się z nim działo do momentu,
kiedy odzyskał przytomność w parę godzin poźniej w swoim mieszkaniu.
Możecie to uznać bądź nie.
Nie jest też wykluczone, że, pozwoliwszy już raz na śmierć w podobnej sytuacji,
nie był w stanie znieść tragicznych skutkow swojej słabości...
i uciekł.
Nie powinno to mieć wpływu na wasz werdykt.
To sprawa jego sumienia.
Na podstawie dowodow dotyczących stanu psychicznego pani Elster przed śmiercią,
wiedząc, jak umarła i znając wyniki sekcji zwłok,
opisujące przyczyny śmierci,
nie powinniście mieć kłopotow z wydaniem werdyktu.
Panowie, możecie się oddalić na obrady.
- Oto nasz werdykt. - Dziękuję.
"Ława przysięgłych orzeka, że M. Elster popełniła samobojstwo,
"nie będąc w pełni władz umysłowych."
Werdykt zostanie zaprotokołowany. Sąd zakończył obrady.
- Chodźmy, Scottie. - Mogę z nim chwilę porozmawiać?
Proszę.
Przykro mi, Scottie. To było nieprzyjemne.
Nie miał prawa tak do ciebie mowić.
Czuję się za to odpowiedzialny. Nie powinienem był cię w to angażować.
Nic nie musisz mowić.
Wyjeżdżam, Scottie, na dobre.
Nie mogę tu zostać.
Zamknę jej sprawy, moje rownież...
i wyjadę jak najdalej można.
Może do Europy.
I pewnie nigdy nie wrocę.
Żegnaj, Scottie.
Jeśli mogę coś dla ciebie zrobić, zanim wyjadę...
Nie mogą tego zrozumieć.
Tylko my dwaj wiemy, kto zabił Madeleine.
Chodź, Scottie. Idziemy stąd.
To Mozart, Wolfgang Amadeusz.
Rozmawiałam z tą panią, ktora zajmuje się terapią muzyczną.
Mowiła, że Mozart jest dla ciebie najlepszy.
Działa jak miotła, ktora wymiata stare pajęczyny.
Tak powiedziała.
To niesamowite, jak oni ponagrywali to wszystko.
Mają muzykę dla alkoholikow, dla melancholikow,
i muzykę dla hipochondrykow.
Ciekawe, co by było, gdyby ktoś im pomieszał taśmy.
Przyniosłam ci rożne rzeczy, zobacz, co ci się podoba.
Wyłącza się automatycznie.
Johnny, proszę, sprobuj.
Sprobuj.
Nie jesteś stracony. Mama jest przy tobie.
Koniec?
Przyjdę znowu, Johnny.
Chcesz, żebym wyłączyła?
Nawet nie wiesz, że tu jestem, prawda?
Ale ja tu jestem.
Siostro, chciałabym porozmawiać z lekarzem.
Panie doktorze, pani Wood.
Proszę wejść.
Słucham panią.
Panie doktorze, ile czasu trzeba, żeby go z tego wyciągnąć?
Trudno powiedzieć. Co najmniej sześć miesięcy. Może rok.
To zależy od niego.
- Nie chce rozmawiać. - Nie.
Cierpi na ostrą melancholię...
połączoną z kompleksem winy.
Obwinia się za to, co stało się tej kobiecie.
Wiemy niewiele o tym, co zdarzyło się wcześniej.
Mogę panu powiedzieć jedną rzecz. Był w niej zakochany.
To komplikuje sprawy, prawda?
Skomplikuję je panu jeszcze bardziej. On wciąż jest zakochany.
Mogę jeszcze coś powiedzieć?
Nie sądzę, by pomogł mu Mozart.
- Skąd pani ma ten samochod? - Przepraszam?
Kupiłam go od człowieka, ktory mieszkał w tym domu.
Pan Gavin Elster. Kupiłam go od niego, kiedy się wyprowadzał.
Znał pan jego i jego żonę!
Biedactwo. Nie znałam jej.
- Czy to prawda, że ona... - Przepraszam.
- Dobry wieczor. - Dobry wieczor.
Szkocką z wodą sodową.
- O co chodzi? - Mogę zadać pani parę pytań?
- Dlaczego? Kim pan jest? - Nazywam się John Ferguson.
Jakieś badania opinii publicznej?
- Chciałbym panią o coś zapytać. - Mieszka pan w tym hotelu?
Nie. Widziałem, jak pani wchodziła i...
Tak myślałam. Podryw.
Nie brak panu odwagi; pojść za mną do pokoju hotelowego.
- Dość tego. - Proszę. Chcę tylko z panią porozmawiać.
Zacznę krzyczeć.
Nic pani nie zrobię. Naprawdę. Obiecuję.
Proszę. Porozmawiajmy.
- O czym? - O pani.
- Dlaczego? - Bo mi pani kogoś przypomina.
Już to kiedyś słyszałam.
Przypominam kobietę, w ktorej był pan zakochany,
ale ona pana rzuciła dla innego.
A pan ją dalej kocha.
Teraz zobaczył pan mnie i coś w panu drgnęło.
Nie jest pani daleka od prawdy.
- Nic z tego nie będzie, proszę sobie iść. - Proszę mnie wpuścić.
Może pani nie zamykać drzwi. Chcę tylko porozmawiać. Proszę.
Ostrzegałam. Potrafię bardzo głośno krzyczeć.
Nie będzie pani musiała.
Nie wygląda pan na Kubę Rozpruwacza. Co chce pan wiedzieć?
- Jak się pani nazywa? - Judy Barton.
- Kim pani jest? - Pracuję w sklepie.
- Jak to się stało, że pani tu mieszka? - Miejsce do mieszkania jak każde inne.
- Ale nie mieszka tu pani od dawna? - Od trzech lat.
- Gdzie pani mieszkała wcześniej? - W Salinie, w Kansas.
Co to ma być? O co panu chodzi?
- Chcę tylko wiedzieć, kim pani jest. - Powiedziałam już.
Nazywam się Judy Barton. Pochodzę z Saliny, w Kansas.
Pracuję w sklepie i mieszkam tutaj.
Boże, mam to udowodnić?
Dobrze, proszę, moje prawo jazdy wydane w Kansas.
"Judy Barton, numer Z296794.
"425 Maple Avenue, Salina, Kansas."
Widzi pan ten adres? To tutaj.
Prawo jazdy wydane w Kalifornii 25 maja 1954 r.
Chce pan sprawdzić odciski palcow? Jest pan zadowolony?
Bez względu na to, czy jest pan zadowolony, proszę sobie już pojść.
Bardzo pan ją kochał, prawda?
Naprawdę wyglądam jak ona?
Ona nie żyje, tak?
Przepraszam, że na pana krzyczałam.
To ja z moją mamą.
A to mój ojciec.
Nie żyje. Moja mama wyszła powtornie za mąż. Ja nie polubiłam nowego męża,
więc postanowiłam sprawdzić, jak się żyje w słonecznej Kalifornii.
Mieszkam tu od trzech lat.
Naprawdę.
- Zje pani ze mną kolację? - Dlaczego?
- Jestem pani coś winny. - Nic mi nie jest pan winien.
- Zgodzi się pani? Dla mnie? - Kolacja i co potem?
- Tylko kolacja. - Bo ją panu przypominam?
Bo chciałbym zjeść z panią kolację.
Byłam już na randkach w ciemno.
Mowiąc szczerze, daję się czasem tak poderwać.
Dobrze.
Pojdę po samochod. Będę tu za poł godziny.
- Proszę mi dać czas na przygotowanie. - Godzina?
Dobrze.
Najdroższy Scottie!
Znalazleś mnie.
Balam się tej chwili i na nią czekalam.
Zastanawialam się, co powiem i zrobię, jeśli jeszcze cię kiedyś zobaczę.
Choć raz chcialam cię jeszcze zobaczyć.
Teraz zniknę, a ty możesz zaprzestać poszukiwań.
Chcę, żebyś odzyskal spokój. Nie masz się za co obwiniać.
Byleś ofiarą.
Ja bylam narzędziem, a ty ofiarą Elstera, kiedy realizowal plan zamordowania żony.
Wybral mnie, bo wyglądalam jak ona. Ubral mnie w jej rzeczy.
Czul się bezpieczny, bo ona mieszkala na wsi i rzadko przyjeżdżala do miasta.
Wybral cię na świadka samobójstwa.
Historia Carlotty byla tylko częściowo zmyślona.
Chodzilo o to, byś zeznal, że Madeleine chciala się zabić.
Wiedzial o twojej chorobie. Wiedzial, że nie wejdziesz po schodach na wieżę.
Zaplanowal wszystko. Nie popelnil żadnego blędu.
To ja popelnilam bląd. Zakochalam się.
Tego nie bylo w planie.
Kocham cię i tak bardzo chcę, byś mnie kochal.
Gdyby starczylo mi odwagi, zostalabym,
z nadzieją, że mnie znów pokochasz,
taką jaka jestem,
i zapomnisz o tamtej i o przeszlości. Ale...
nie wiem, czy starczy mi odwagi, by spróbować.
Poczekaj. Ja to zrobię.
- Proszę. - Dzięki raz jeszcze. Dobranoc.
Zobaczymy się jutro?
- Jutro wieczorem? Ja... - Nie, jutro rano.
Muszę iść do pracy.
- Nie idź. - Z czego będę żyć? Z szybow naftowych?
Zaopiekuję się tobą, Judy.
Nie, dziękuję bardzo.
- Nie, Judy, nie rozumiesz. - Bardzo dobrze rozumiem.
Rozumiem, odkąd skończyłam 17 lat.
- A następny krok? - Nie.
Nie? Więc co?
Moglibyśmy po prostu...
się widywać...
Dlaczego?
Bo ci ją przypominam?
To nie jest komplement.
Nic poza tym?
Nie.
To też nie jest komplement.
Chcę po prostu z tobą być jak najwięcej się da.
Chyba mogę rano zadzwonić do sklepu...
i zmyślić jakąś wymowkę.
Zobacz.
Ten mi się podoba.
- Ten? - Tak.
- Bardzo ładny. - Piękny.
Proszę.
Załatwimy to i pojdziemy kupić ci trochę ubrań.
- Naprawdę? - Tam, u Ransohoffa.
- Co tylko mają najlepszego. Ile płacę? - 50 centow.
- Dziękuję. - Nie musisz.
Ale chcę.
- Nie, to nie to. Zupełnie inna. - Powiedział pan szara.
Chcę prostą, szarą garsonkę.
- Ale mnie się ta podoba, Scottie. - Nie, to nie to.
Pan wydaje się doskonale wiedzieć, czego chce.
Dobrze. Znajdziemy taką.
- Co ty robisz? - Probuję kupić ci garsonkę.
Ale mnie się podobała ta druga.
- I ta też jest śliczna. - Nie, żadna nie jest dobra.
Chyba wiem, o co panu chodzi. Mieliśmy je jakiś czas temu.
Zobaczę. Może jeszcze mamy ten model.
Dziękuję.
Szukasz dla mnie garsonki, ktorą ona nosiła.
- Chcesz mnie za nią przebrać. - Chcę, żebyś ładnie wyglądała.
- Wiem, w czym będzie ci dobrze. - Nie wiesz!
Judy.
Dla ciebie to bez rożnicy. Chcę tylko zobaczyć...
Nie chcę żadnych ubrań. Chcę stąd wyjść.
- Zrob to dla mnie. - Proszę.
- Tak, to ta. - Tak myślałam.
- Nie podoba mi się. - Weźmiemy ją.
Będzie pasowała?
Może trzeba zrobić jakieś drobne poprawki, ale to rozmiar pani.
Za chwilę będzie pani mogła przymierzyć.
- Ile czasu zajmą poprawki? - No...
- Będzie gotowa na dziś wieczor? - Jeśli to konieczne.
Tak. Chcielibyśmy jeszcze zobaczyć suknie wieczorowe.
Chodzi o krotką, czarną sukienkę z długim rękawem i kwadratowym dekoltem.
Scottie!
Faktycznie doskonale pan wie, czego chce.
- Dobrze. Znajdzie pan brązowe? - Tak.
Znakomicie.
Proszę, Judy. Wypij to jak lekarstwo.
Dlaczego to robisz? Co dobrego z tego wyniknie?
Nie wiem.
Pewnie nic dobrego. Nie wiem.
Zostaw mnie w spokoju. Chcę odejść.
Możesz to zrobić.
Nie pozwoliłbyś mi.
I ja nie chcę odejść.
Judy, coś ci powiem.
Przez tych parę dni, po raz pierwszy od roku czułem się szczęśliwy.
Wiem, bo...
Bo ci ją przypominam.
I nawet to nie do końca.
Nie.
Nie, Judy. Ty sama też.
Jest coś w tobie, co...
- Nie lubisz mnie nawet dotykać. - Nieprawda.
Nie podobam ci się, ja sama, taka jaka jestem?
Na początku było tak miło. Było nam dobrze.
A potem zacząłeś z tymi ubraniami.
Będę nosić te przeklęte ciuchy, jeśli chcesz,
jeśli będę ci się podobać.
Kolor włosow.
Judy, proszę. To dla ciebie nie ma znaczenia.
Jeśli dam ci się zmienić, to pomoże?
Jeśli zrobię to, co chcesz,
będziesz mnie kochał?
Tak.
- Tak. - Dobrze.
Dobrze. Zrobię to. Nie obchodzi mnie, co ze mną będzie.
Chodź. Usiądziemy przy ogniu.
Obawiam się, że to zajmie kilka godzin.
Młoda dama sądzi, że chciałby pan pojść do domu. Dołączy do pana.
Nie. Proszę powiedzieć, że będę na nią czekał w hotelu.
- Na pewno pani wie, o jaki kolor chodzi? - Tak, to łatwy kolor.
- I cała reszta... - Wiemy dobrze, o co panu chodzi.
Dziękuję.
No i?
Powinny być spięte z tyłu. Powiedziałem jej.
Tobie też mowiłem.
Sprobowałyśmy. Nie wyglądałam dobrze.
Proszę, Judy.
- Dokąd pojdziemy na kolację? - Dokąd chcesz.
- Do Erniego? - Podoba ci się tam, prawda?
To nasze miejsce.
Cześć, kochanie. Podobam ci się?
- Tylko tyle? - Chodź tutaj.
Nie. Rozmażesz mnie.
To właśnie chciałem zrobić. Chodź.
Za poźno. Umalowałam się.
Zrobiłam się głodna.
- Masz ochotę iść gdzieś indziej? - Nie. U Erniego jest w porządku.
Zjem sobie ten wspaniały, wielki stek.
Zaraz. Jako zakąskę wezmę...
Pomożesz mi?
Trzymam.
- Jak to działa? - Nie widzisz?
- Dobrze, zrobione. - Dziękuję. Jestem prawie gotowa.
Muszę tylko znaleźć szminkę.
Gdzie ja ją położyłam? Przed chwilą tu była.
Może tutaj. Jest.
Jestem gotowa.
Ale najpierw rozmażesz mnie trochę?
Scottie, teraz jesteś mój, prawda?
Miałabyś ochotę pojechać na kolację za miasto?
- Może gdzieś w doł połwyspu? - Dobrze. Jeśli chcesz.
Jedziemy strasznie daleko.
Jestem w nastroju do prowadzenia wozu. Jesteś bardzo głodna?
Nie, w porządku.
Dokąd jedziemy?
Muszę zrobić jedną rzecz,
żeby wyzwolić się od przeszłości.
Scottie, dlaczego tu przyjechaliśmy?
Powiedziałem ci.
Muszę jeszcze raz wrocić do przeszłości.
Ostatni raz.
Dlaczego? Dlaczego tutaj?
Tu zginęła Madeleine.
- Nie chcę tam iść. Poczekam... - Potrzebna mi jesteś.
Dlaczego?
Musisz przez chwilę być Madeleine.
Potem oboje będziemy wolni.
- Boję się. - Muszę ci teraz opowiedzieć o Madeleine.
Tam.
Staliśmy tam i pocałowałem ją po raz ostatni.
Powiedziała: "Jeśli mnie stracisz, wiedz, że cię kochałam,
"i że chciałam cię kochać dalej."
A ja powiedziałem: "Nie stracę cię." Ale straciłem.
Potem się odwrociła...
i pobiegła do kościoła.
Kiedy poszedłem za nią, było za poźno.
Nie chcę tam iść!
Było za poźno.
Nie mogłem jej znaleźć, a potem usłyszałem kroki na schodach.
Wbiegała na wieżę.
Tutaj.
Widzisz? Wbiegła po schodach...
i dostała się na szczyt wieży.
Chciałem ją dogonić, ale nie udało mi się wejść na szczyt.
Probowałem, ale nie udało mi się.
Nieczęsto dostaje się drugą szansę.
Chcę się pozbyć zmor z przeszłości.
Jesteś moją drugą szansą, Judy.
Zabierz mnie stąd!
Wyglądasz jak Madeleine. Wejdź na schody.
- Nie! - Wejdź na schody.
Idź do gory, Judy,
a ja pojdę za tobą.
Mnie udało się dotrzeć do tego miejsca, ale ty poszłaś dalej.
Pamiętasz?
Naszyjnik, Madeleine. To cię zdradziło.
Pamiętałem ten naszyjnik.
- Puść mnie! - Nie. Pojdziemy na szczyt, Madeleine.
Nie możesz! Boisz się!
Zobaczymy. To moja druga szansa.
Proszę!
Wiedziałaś, że nie mogę za tobą pojść.
- Kto był na gorze? Elster z żoną? - Tak.
I to ona zginęła. Nie ty, tylko prawdziwa żona.
Ty byłaś sobowtorem, prawda?
- Czy ona żyła, kiedy... - Nie! Skręcił jej wcześniej kark.
Skręcił jej kark. Żadnego ryzyka, prawda?
Kiedy doszłaś na szczyt, on ją zepchnął, ale to ty krzyknęłaś.
- Dlaczego krzyknęłaś? - Chciałam go zatrzymać. Biegłam, by...
Zatrzymać? Po co krzyczałaś, jeśli tak dobrze oszukiwałaś mnie wcześniej?
Znakomicie zagrałaś jego żonę. Przerobił cię zupełnie, prawda?
Przerobił cię tak jak potem ja, tylko lepiej.
Nie tylko ubranie i włosy, ale spojrzenia, zachowania, słowa,
i to pięknie udawane wpadanie w trans.
I skoczyłaś do zatoki, prawda?
Założę się, że świetnie pływasz.
- Prawda? - Tak.
Jak on to zrobił? Trenował cię? Robiliście proby?
Powiedział ci, co masz robić, co mowić?
Byłaś zdolną uczennicą, prawda?
Dlaczego wybraliście mnie? Dlaczego ja?
Twoj wypadek!
Wypadek!
Wrobiliście mnie!
Zostałem świadkiem na zamowienie.
Udało mi się.
- Udało mi się. - Co masz zamiar zrobić?
Pojdziemy na gorę, spojrzeć na miejsce zbrodni.
Chodź, Judy.
To tu się dokonało.
Schowaliście się tu, czekając aż wszystko się uspokoi,
a potem wymknęliście się i pojechaliście do miasta, tak?
A potem? Byłaś jego dziewczyną?
Co się stało?
Zostawił cię?
Miał fortunę swojej żony,
wolność i władzę i zostawił cię. Jaka szkoda.
Ale wiedział, że jest bezpieczny. Nie mogłaś mowić.
- Dał ci coś? - Trochę pieniędzy.
I naszyjnik. Naszyjnik Carlotty.
W tym miejscu popełniłaś błąd, Judy.
Nie powinnaś trzymać pamiątek po morderstwie.
Nie powinnaś być taka sentymentalna.
Tak cię kochałem, Madeleine.
Gdy mnie odnalazłeś, byłam bezpieczna.
Nic nie mogłeś udowodnić.
Ale kiedy cię zobaczyłam, nie mogłam uciec. Tak cię kochałam.
Zaryzykowałam i pozwoliłam ci się zmienić,
bo cię kochałam i chciałam z tobą być.
Scottie, proszę. Kochałeś mnie.
- Ochroń mnie. Proszę! - Za poźno.
Za poźno. Ona nie wroci.
Proszę.
Usłyszałam jakieś głosy.
Niech Bog się zmiłuje.
Subtitles by Filou ;-)